>

ادامه مطلب
+ تــاریـخ چهارشنبه هشتم مرداد 1393 ساعـت 3:30 به قـلـم گم

ادامه مطلب
+ تــاریـخ یکشنبه پنجم مرداد 1393 ساعـت 23:15 به قـلـم گم

ادامه مطلب
+ تــاریـخ یکشنبه بیست و دوم تیر 1393 ساعـت 23:44 به قـلـم گم

« یک حرف خوبى را اخیراً یک جایى خواندم؛ یکى از کارشناسان دولتى آمریکا گفته است: آشتى میان ایران و آمریکا امکان‌پذیر است، امّا میان جمهورى اسلامى با آمریکا ممکن نیست؛ حرف درستى زده. ایرانى که در رأس آن خاندان پهلوى باشند - که همه چیزشان را در اختیار آنها میگذارند - البتّه آشتى با این ممکن که هیچ، لازم هم هست؛ بالاتر از آشتى هم لازم است. مسئله، مسئله‌ى جمهورى اسلامى است؛ جمهورى اسلامى یعنى استقلال، آزادى، پایبندى به ایمان اسلامى، حرکت در مسیر اسلام، تن ندادن به تحمیلات دشمنان، دعوت امّت اسلامى به اتّحاد - درست نقطه‌ى مقابل آن‌چیزى که آنها میخواهند - البتّه با این بدند.»

+ جانم فدای آقای «حکیم» ما.

+ تــاریـخ سه شنبه هفدهم تیر 1393 ساعـت 14:8 به قـلـم گم |

ادامه مطلب
+ تــاریـخ جمعه ششم تیر 1393 ساعـت 21:12 به قـلـم گم

منشور «بی‌شرمی»: اولا؛ «ما معتقدیم به اسلام، ما معتقدیم به حکومت اسلامی، ما هر حکومتی و هر اندیشه‌ای که توحید را و اسلام را و خدا را قبول ندارد، کفر می‌دانیم و کافر می‌دانیم؛ این را بگوئیم به مردم - به مردم عالم - شرممان نیاد. این نوعی وجاهت‌طلبی است که انسان سعی کند در دنیا به عنوانی یک چهره‌ی بانزاکت سیاسی معروف بشود.»

ثانیا؛ «اعتقاد ما به آزادی یک مسئله‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی تاکتیکی نیست؛ یک مسئله‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی واقعی است. آزادی به همان معنائی که جمهوری اسلامی تعریف میکند، نه به معنائی که غربی‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها تعریف میکنند، که آن، به نظر ما انحراف است. آنجائی که باید آزادی باشد، نیست؛ آنجائی که باید محدودیت باشد، قیدها گسسته است و آزادی هست! آن را ما مطلقاً قبول نداریم؛ تو رودربایستی غرب هم گیر نمی‌کنیم. ما آزادی را با همان مفهوم اسلامی خودش قبول داریم.»

+ ربنا آمنا فاکتبنا مع الشاهدین.

+ تــاریـخ سه شنبه بیست و هفتم خرداد 1393 ساعـت 15:19 به قـلـم گم |

ادامه مطلب
+ تــاریـخ دوشنبه نوزدهم خرداد 1393 ساعـت 23:3 به قـلـم گم

ادامه مطلب
+ تــاریـخ دوشنبه دوازدهم خرداد 1393 ساعـت 1:22 به قـلـم گم

فکر می‌کردم به اینکه ما «حزب‌اللهی»‌ها در این مملکت کجاهاییم؟ این کسانی که حزب‌اللهی نیستند همه جا هستند. برای محیط زیست و دریاچه ارومیه راهپیمایی می‌کنند. برای زلزله‌زده‌های فلان جا امدادرسانی می‌کنند و کمپین راه می‌اندازند. برای حقوق دانشجوها و کارگرها گلو پاره می‌کنند. یک وقتی یک دانش آموزی کچل می‌شود این‌ها هم خودشان را کچل می‌کنند. برای اقتصاد و گرسنگی فقیران خیریه راه می‌اندازند و با دست خودشان غذا می‌پزند و می‌فروشند. برای هنرمندان و نویسنده‌ها بزرگداشت برگزار می‌کنند. هر جا که دست می‌گذاری این‌ها هستند. این «حضور» چه پیامدی دارد؟ اینکه این‌ها همه جا هستند و هر حرکتی و خبری از فعالیت‌های مردمی است این‌ها در آن حضور دارند چه پیامدی دارد؟ پیامدش دو چیز است لااقل: یکی اینکه «مردم» ایران، کم کم می‌شوند همین‌ها و هر جا بخواهند از مردم ایران حرف بزنند این‌ها را نشان می‌دهند؛ و دوم اینکه کم کم رابطه عامه مردم با حزب‌اللهی‌ها قطع می‌شود. یکی از تجربه‌های تاریخی انقلاب اسلامی روابط نیروهای انقلابی با عامه مردم بود. انقلابی‌ها با عامه مردم پیوند محکمی برقرار کرده بودند؛ به فقرایشان می‌رسیدند، حرف دل آن‌ها را پیدا می‌کردند و می‌زدند و برای همین، عامه مردم کم کم به آن‌ها دل بستند و با آرمان‌هایشان -به‌واسطه اخلاق و کردار مهربانانه و نزدیکشان- همراه شدند. اما این تجربه الآن کجا قرار دارد؟ الآن حزب‌اللهی‌ها فقط یا برای انرژی هسته‌ای حلقه انسانی می‌زنند یا برای حجاب دلواپس می‌شوند. آیا سراغ دارید که در مورد دیگری هم این‌ها در خیابان‌ها و کمپین‌ها پیدایشان شود؟ آیا شده ما هم برای دریاچه ارومیه کاری بکنیم؟ ایا شده وقتی حرف از مشکلات اقتصادی مردم می‌آید به جای آنکه تصویر فلان بازیگر یا دختر دانشجوی بدحجاب به عنوان دلسوز مردم در اذهان نقش ببندد تصویر فلان جنبش حزب‌اللهی تداعی شود؟ چند بار برای مطالبه نیازهای «اینجوری» مردم؛ نیازهای «صنفی» مردم پای کار بوده‌ایم؟ چندبار به جای آنکه «از مردم» آرمانی را مطالبه کنیم، «برای مردم» نیازی را مطالبه کرده‌ایم؟ بله، این آرمان‌ها قطعا به سود ملت و مملکت است اما مردم دوست دارند که وقتی یک چیز از آن‌ها می‌خواهی، لااقل قبلا ده چیز به آن‌ها داده باشی؟ امروز حزب‌اللهی‌ها هیچ جا نیستند و اگر هم باشند یک چهره «طلبکار و بی‌فکر» از خود به جا گذاشته‌اند. چرا «بسیج به اصطلاح دانشجویی» ما هیچ کاری برای «دانشجو» انجام نمی‌دهد؟ چرا باید درباره توافق‌نامه ژنو و اعدام مه‌آفرید خسروی بیانیه بدهد اما «خودپرداز» دانشکده را شورای صنفی‌های ناحزب‌اللهی بزنند و  نشان دهند که به فکر صنف دانشجویند و بسیج نیست. آیا تاکنون شده بسیج در کنار همه کوشش‌هایی که برای بیرون انداختن فلان استاد بی‌لیاقت و ضدانقلاب یا فلان دانشجوی منحرف انجام می‌دهد قدری هم برای دانشجوها کار کند؟ چرا «انجمن» اسلامی را یک تشکل «دانشگاهی» می‌دانند و از بسیج تصوری جز سیاست و حکومت ندارند؟ ما باید حضور داشته‌ باشیم «برای مردم» تا یک روزی این ناحزب‌اللهی‌ها -تا یک روزی امثال روحانی و هاشمی و خاتمی و ...- با دم زدن از مردم «سیاه‌بازی» نکنند. ما باید دوباره «مردمی» شویم.


برچسب‌ها:
بسیج
+ تــاریـخ شنبه دهم خرداد 1393 ساعـت 11:30 به قـلـم گم |

«در زندگی مردم هر چند با نیت دلسوزی، حق دخالت نداریم.» این‌ها اظهارات رئیس جمهور کشور ما است. «پروتستانتیزم چاپلوسانه»‌ای که هاشمی راه انداخت و الآن هم نزول توهماتش را در کاسه ذهن حسن روحانی شاهدیم تا اندازه‌ای این مارتین لوترها را مست و ملنگ کرده که حتی درباره «چیزهایی که وجود خارجی ندارند» هم روضه‌خوانی می‌کند. این چاپلوس‌های قشر متوسط که نانشان را در روغن پروتستانتیزم و زدن ریشه‌های دین در سیاست دیده‌اند یک روز به قشر هنرمند حال می‌دهند که خدای نکرده از کف انقلاب نروند و انقلاب این نیروهای خدوم و صادق به «آرمان‌های امام راحل» را از دست ندهد و یک روز هم دم از حقوق شهروندی می‌زنند و بازگرداندن اخلاق و .... اما همه این‌ها را می‌شود گفت که وجود خارجی دارند. می‌شود گفت شاید جمهوری اسلامی به هنرمندان تجاوز کرده یا حقوق شهروندی را پایمال کرده و ما آمده‌ایم عذرخواهی کنیم و این ننگ را از دامان عفیف جمهوری اسلامی پاک کنیم. اما این چاپلوسی سیاسی که امروز از «داس به دست‌های اول انقلاب» و «روبسپیرهای جمهوری اسلامی» شاهدیم فقط به انگ‌زدایی و تطهیر این «واقعیات» محدود نمی‌شود؛ دوز این چاپلوسی آن قَدَر بالاست و توهم این آقایان برای حفظ انقلاب و بازگرداندن وجهه آن آن چنان شدید است که «انگ» و «مایه عذرخواهی» «تولید» می‌کنند تا به طور افزون‌تر عذرخواهی کنند. کسی نیست از آقای حسن روحانی بپرسد جمهوری اسلامی در کدام بخش از بخش‌های حوزه خصوصی مردم دخالت کرده است که جنابعالی هشدار و بل سفارش حکیمانه می‌کنید که «در زندگی مردم هر چند با نیت دلسوزی، حق دخالت نداریم»؟ می‌شود یکی از این موارد حضور در حوزه خصوصی را نام ببرید؟ هرچند هر قدر که یاد ما می‌آید جمهوری اسلامی برای حضور در حوزه عمومی و مبارزه با اراذل و اوباش و قمه قداره‌بندها هم فحش می‌خورد. این قوم با یک ذهنیت بسته‌بندی شده وارد سیاست ما شده‌اند. هاشمی و مغبچه‌های کلیسای کالوینیستی‌اش کلا فکر می‌کنند که ما باید اظهارنظر کنیم؛ حتی درباره چیزهایی که حقیقتا وجود ندارند چراکه انقلاب به این اظهارنظرهای واکسنی ما نیاز دارد و ما باید برای انقلاب کاری کنیم. ما باید آبروی از دست رفته انقلاب را برگردانیم. اگر از حوزه خصوصی نگوییم مردم از انقلاب روی‌گردان می‌شوند. اگر نگوییم که قربان صدقه‌تان می‌رویم مردم را به سمت آمریکا فرستاده‌ایم. بماند که معلوم نیست این «مردم» در نظرشان چیست و این «مردم گفتن»‌هایشان چقدر صادقانه و چقدر باورپذیر است. نمونه دیگرش یونسی است. آقای یونسی دم از دفاع و پاسداشت اقلیت‌ها در ایران زده است. گویی که هر روز از میان انواع هر اقلیت یکی را انتخاب می‌کنند و در میدان اصلی شهر پس از سنگسار کردن و هتک حرمت به دار می‌آویزند. کسی نیست بپرسد در این مملکت امام زمان، آهای آخوند! کسی کاری به کار اقلیت‌ها دارد؟ آیا کلیسایی یا کنیسه‌ای در این 30 سال برچیده شده؟ آیا ارمنی‌ها را سوزانده‌اند یا آتش زردشتی‌ها را خاموش کرده‌اند؟ هرچند جمهوری اسلامی در یک کلیسا را نبست و این از اشتباهات بزرگ تاریخی‌اش بود: کلیسای کالویبنیستی هاشمی رفسنجانی. خدا می‌داند این عمامه به سرها یک روزی چه طور جواب خون‌های ریخته شده را می‌دهند که «جمهوری اسلامی ما» را محکوم می‌کنند به شلاق و تازیانه. آقای حسن روحانی! «ساپورت» و «مانتوهای بدن‌نما» و «کنسرت فلان» و «تک‌خوانی زنان» و «فیس‌بوک» و «آزادی یواشکی» تازیانه و شلاق‌اند؟ چه تازیانه‌های لذیذی! جمهوری اسلامی با این تازیانه‌ها دارد مردم را «به زور» به بهشت می‌برد؟ با «شهید خلیلی»ها «به زور» دارد مردم را می‌برد بهشت؟ آقای حسن روحانی! در احادیث ما راجع به حضرت سلیمان احادیثی آمده است دروغ یا راست. کاش در شب‌هایتان با علی آقای جنتی مرورشان کنید؛ البته بعد از درس خارج فقه کالون و تفسیر راهنمای لوتر.


برچسب‌ها:
روحانی, هاشمی, علی جنتی, پروتستانتیزم
+ تــاریـخ یکشنبه چهارم خرداد 1393 ساعـت 8:54 به قـلـم گم |

لیلا حاتمی پیرمرد دوست‌داشتنی‌اش را بوسیده؛ ژیل ژاکوب رئیس کَن را روی فرش قرمزهای رویایی پاریس. مسیح علی‌نژاد کمپین آزادی‌های یواشکی راه انداخته و دختران ایرانی برای اینکه نشان دهند ایرانی‌اند و آزاد، می‌روند در و دهات یا همین بغل، خیابان‌های تهران و روسری‌هایشان را بر می‌دارند. چقدر آسان و بی‌هوا، بی آنکه بفهمیم بعضی چیزهایمان دستمالی شده است. زنانمان می‌خواهند آزاد باشند؛ یعنی مثلا روسری نداشته باشند و ایرانی باشند. برایش هزینه می‌کنند وقت را، عقل را، بخش‌هایی از گیگابایت اینترنتشان را که بگویند ما می‌خواهیم روسری نداشته باشیم. چقدر هم جدی و با آب و تابند وقتی که می‌بینی‌شان که مثلا تو خیابان راه افتاده‌اند بدون روسری یا توی مترو و عرق ذوق می‌‌ریزند. چه اندازه خوشحال می‌شود دلشان که غیرتشان -مردشان- به آن‌ها بگوید عزیزم وقتی که وسط مردهای شهر -برادرم، دوستمان، هم‌کلاسی‌مان- بی‌روسری می‌روی به زیبایی‌ات -و آزادی و شکوهت- افتخار می‌کنم. وقتی که اسرائیل ذوق می‌کند از این کمپین راه انداختن‌های ایرانی و صادقانه‌ات، ای دختر ایرانی! به تو ما هم می‌بالیم. به بانوی زیبایی که دومی هم ندارد و هنوز هم زیباست و زیبا می‌خواهد باشد و کلا یقیه زیباها را دارد هم می‌بالیم، به‌ویژه وقتی که لبانش را چسبانده به پوست چِقِر و زخمت آقای ژاکوب با آن عطر فرانسوی که از گریبانش بیرون می‌زند و بخار مشروبی که از دهانش به صورت فرد مقابل بوسه‌کننده می‌خورد. ما چرا غصه بخوریم؟ دخترانمان دلشان شاد است. چرا غصه بخوریم برای نفت؟ برای اینکه این مملکت صد سال است که نتوانسته وابستگی‌اش به نفت را ختنه کند. چرا نگران شویم برای اینکه آن قدر ضعیفیم که با چهارتا تحریم می‌پاشیم؟ چرا حرص بخوریم برای چیزهای دم‌دستی و پیش پاافتاده‌ای مثل جامعه، مردم، اخلاق، اجتماع، سیاست، فرهنگ و استقلال و تمدن و مذهب و بقیه چیزها؛ همین که «فرد» را داریم و فرد -اینجا یعنی دختر ایرانی- دلش شاد است و خوش کافی است دیگر. بگذار برای این چیزها حرص نخوریم برای چیزهای سنگین‌تری حرص بخوریم. برای اینکه دخترانمان حجاب سرشان است و یا نمی‌توانند با دل قرص دست بمالند به یک انسان متمدن بی‌قصد و غرض بی‌شهوت پشت پا زده به همه اغراض مادی و حیوانی -یعنی پسر- حرص بخوریم. مگر نمی‌بیتید BBC ها و MANOTOها چه خوب بیماری‌ها و مشکلات جامعه ما را درک کرده‌اند و می‌کوشند آن‌ها را حل کنند. کافی است سری به شبکه‌ها و سایت‌هایشان بزنید، پر است از حرص خوردن برای روسری و BFها و GFها و حقوق زنان و حقوق هوموسکسوال‌ها -همان لاط‌های خودمان- و کتک زدن زنان و روسپی‌های خیابانی و فحشا زیر چادر و اینها. شده اینها یک مقاله بنویسند و راهکار بدهند که مثلا فلان جور می‌شود مشکلات اقتصادی ایران را حل کرد یا ایران را به قدرت جهانی تبدیل کرد؟ نه بابا این مسائل اصلا اهمیت ندارد که بخواهند این بزرگان و دلسوزان و مهربانان به آن بپردازند. این‌ها اصلا مساله نیست وقتی زن ایرانی با حجاب تحقیر می‌شود. وقتی به خاطر حجاب و قوانین منحط و عقب‌افتاده اسلامی نمی‌تواند مدرسه برود، دانشگاه نرود، نمی‌تواند کار و شغل داشته باشد، باید کلفت خانه باشد، سنگسارش کنند یک روز در میان، بهش فحش‌های بوق‌دار بدهند مثلا بگویند «مادر» و بقیه چیزهای حقیرکننده. چرا ماها نمی‌فهمیم که اصلا انرژی هسته‌ای و این جور چیزها بازی است تا ما را سرگرم کنند و بکوبند سرمان -یعنی سرکوبمان کنند-. انرژی هسته‌ای به چه دردمان می‌خورد؟ بابا انسان‌های بزرگ و متمدن و خوشبو و خوشگل آن ور آبی که ان شاء الله ما هم یک روزی توفیق بوسیدن لپ‌شان را پیدا می‌کنیم ده‌ها سال پیش رفته‌اند ماه و الآن یک تکمه فشار دهند طومارمان را جمع می‌کنند. تازه فوقش هم به ما حمله کنند یا تحریم‌مان کنند یا تحقیرمان کنند؛ هر چه از دوست رسد خوش است. حتما ایراد از ما بوده یا می‌خواسته‌اند کمکمان کنند. مگر همین الآن نمی‌بینید که چقدر از لیلا حاتمی دارند حمایت می‌کنند و به فکر زن ایرانی‌اند؟ اصلا زن ایرانی اصیل را این‌ها نخستین بار شناختند و بعد ما از آن‌ها زن ایرانی بودن را شناختیم. مثلا ما کی می‌دانستیم که زن ایرانی باید بدون روسری باشد؟ اصلا مگر ما می‌دانستیم که زن ایرانی باید حق سقط جنین داشته باشد، باید بتواند همزمان با چند مرد ارتباط داشته باشد یا مثلا برای بکارتش دل نسوزاند؟ این‌ها را -ویژگی‌های زن اصیل «ایرانی» را- این‌ها به ما یاد دادند. هر چه باشد از آخوندهای متحجر و پول‌پرست و ستمگر بهترند که رهبرشان مدام پیام می‌دهد می‌گوید کشور باید قوی شود، باید استقلال داشته باشیم، باید روی پای خودمان بایستیم، باید به هویت خودمان متکی باشیم. این‌ها هویت ایرانی را نمی‌شناسند. این‌ها اگر هویت ایرانی را می‌شناختند گلشیفته را فحش نمی‌دادند و از لیلا حاتمی انتقاد نمی‌کردند. بماند.

+ یکی از دوستان، خوب می‌گفت و مورد تایید؛ اینکه چقدر این زن‌ها و دخترهای «غیرایرانی» یعنی همان‌ها که حجابشان را محکم نگه‌ داشته‌اند مجاهده دارند می‌کنند برای خدا و دمشان گرم از این استقامت و قدرت ایمانشان. حقا که تمجید و البته تشکر دارد که می‌گذارند در این شهر زن‌های ایرانی، چند وقتی هم چشم‌مان به زن‌هایی که ایرانی بودن را بلد نیستند بخورد.


برچسب‌ها:
لیلا حاتمی, مسیح علی‌نژاد
+ تــاریـخ سه شنبه سی ام اردیبهشت 1393 ساعـت 23:16 به قـلـم گم |

ادامه مطلب
+ تــاریـخ شنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1393 ساعـت 23:46 به قـلـم گم |

ادامه مطلب
+ تــاریـخ یکشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1393 ساعـت 23:54 به قـلـم گم
«زندگی جای دیگری است» را در اکران جشنواره دیدم. ماجرا از جایی شروع شد که وقتی نام هر کدام از عوامل فیلم در عنوان‌بندی بالا می‌رفت یک چند نفری سرخوشانه کف و سوت می‌زدند و به‌زعم بنده دخترخاله-پسرخاله یا دوست دختر-دوست پسرشان را تشویق می‌کردند که جزو عوامل فیلم بودند. دست‌آخری هم که نام کارگردان آمد یکی فریاد زد که «بهترین کارگردان ایرانه» و چندتا نفری هم ایضا «هو» و «هورا» کشیدند. اما این تازه آغاز ماجرا بود. باید آخر فیلم را می‌دیدید که یک مخاطب «عامی» بلند شد و بزرگترین حرف بزرگترین منتقدان فلسفی و غیرفلسفی تاریخ سینمای جهان و ایران را گفت: «مسخره کردین خودتونو با این فیلماتون. دور همی یه چیز آشغالی میسازین خودتونم ازش تعریف میکنین. جمع کنین بابا» و رفت. حالا تصور کنید کارگردان عزیز و عوامل و کف‌زنندگان و سوت‌کشندگان، همه حضور دارند و بنده.
 
+ زندگی جای دیگری است، «بلانکلیف» است. شاید بهتر بود بگوییم «فیلم» جای دیگری است و مخاطب باید جای دیگری دنبال این فیلم بگردد؛ جایی مثلا در اکناف و اطراف زوایای ذهن «فیلمساز»ی که سینما را نمی‌شناسد و نه با یک بار دیدن آن بر پرده سینما. فیلم نمی‌داند چه می‌خواهد بگوید. آیا ما با یک مرگ‌آگاه طرفیم؟ آیا با یک نوجوان نوبالغ سروکار داریم؟ آیا داستان ما، داستان یک زن محتاجِ صیغه‌ای است؟ آیا خاطرات و خطرات یک بدهکار را باید درک کنیم؟ الصاق داستان فرعی به روایت اصلی فیلمنامه و هرگونه داستانی یک کمال است اما به‌شرطی که به عمق‌یافتن آن داستان اصلی کمک کند حال آنکه داستان‌های فرعی «زندگی ...» کاملا سالادی و قطع‌کننده اند. داستان نوجوانی که فرزند پرسوناژ مرگ‌آگاه ما است و احیانا برای زن همسایه نامه‌های عاشقانه می‌نویسد با رنج و درگیری آقای مرگ‌آگاه چه پیوند متقابلی دارد؟ مولف دوست دارد موضوعاتی که احتمالا تازگی‌ها نظرش را جلب کرده و فقدان آن‌ها را در سینما و فرهنگ ما احساس می‌کند، «یکجا» روی پرده ببرد و این آغاز انشقاق داستان و هدر رفتن سینما است. نشانه یک داستان فرعی قطع‌کننده و بی‌ربط آنجایی است که داستان اصلی می‌ایستد. در همه جای فیلم، هنگامی که نقبی به داستان‌های فرعی زده می‌شود داستان می‌ایستد و انگار یک «پیام بازرگانی» یا یک «میان برنامه» آغاز می‌شود. آغاز فیلم با قطع تصاویر بین داستان حامد بهداد (مرگ‌آگاه) و زوج کریمی و پیروزفر (بدهکار) پی‌ریزی می‌شود. در حالی که داستان اصلا قرار نیست دو لایه باشد بلکه به‌مرور یک لایه -یعنی داستان مرگ‌آگاهی- می‌چربد و دست آخر لایه زوج بدهکار به یک داستان فرعی مبدل می‌شود. پس فیلمنامه عمق ندارد و این باز هم نشان‌گر ضعف سناریو است. فراتر از این، همین داستان‌های فرعی نچسب و سالادی هم خیلی بد پرداخت شده‌اند. پرسوناژها کاریکاتوری و بازی‌ها وهمی یا اغراق‌شده‌اند. یکتا ناصر بسیار بد بازی کرده است. «ادا»های یک زن محتاج که «ازدواج موقت» را به جان می‌خرد و برای «دائم»کردنش نقشه می‌کشد را بلد است اما در همان اندازه که خانمی که صندلی عقبی من در سینما نشسته بود هر چند وقتی یک «جانم» و «آخی»ای بگوید و «حال»ی کند؛ همین. (و احتمالا همین جانم را هم به دلیل مقایسه یکتا ناصر بازیگر و ستاره با این کاراکتر مفلوک و ترحم‌انگیز می‌گوید.) یکتا ناصر خیلی ترگل و ورگل‌تر از آن است که نقش مفلوکی این چنینی را بازی کند و گریم، فاجعه کرده است. حامد بهداد با اینکه کنترل‌شده‌تر از پیش بازی می‌کند اما به‌ویژه در موقعیت‌های هیجانی‌تر فیلم مانند لحظه‌های اورژانسی درمانگاه دست خودش را رو می‌کند. اتفاقا،انتخاب بهداد برای این نقش کاملا بی‌ربط است و لذا «دروغ» از آب در می‌آید. حامد بهداد بزرگترین دروغ فیلم است و کافی است به بغل کردن پسر سرکش‌اش در حاشیه بزرگراه نگاه کنید؛ تنها چیزی که به قد و قامتش نمی‌آید «پدر» است. پارسا پیروزفر هم که عملا هیچ «اکت»ی ندارد و نیکی کریمی هم روضه فیلم را می‌خواند. داستان «زندگی...» یک داستان پاره‌خطی و کم‌کشش است و این پرداخت بد هم ضربه نهایی را زده. داستان مردی که می‌فهمد چند روزی بیشتر زنده نیست به‌شدت نیاز به تعمیق دارد نه آنکه آن را در اندازه یک «شگفتی» و «جرقه» نگه داشت و نیمی از فیلم را با داستان‌های فرعی بی‌ربط کش داد تا آخر فیلم از «شگفتی» رونمایی شود. جاهایی فضا برای تعمیق داستان وجود دارد مثل ماجرای طلاق کریمی و بهداد اما هدر رفته است. اینجا «حقه»ای در کار نیست و تعلیقی؛ مولف «حرف»اش را فقط به «تعویق» انداخته.
مذهب در فیلم همان «شریعت ریا» است که قوت غالب سینمای ایران است و نمود آن را باید در سرزنش «ازدواج موقت» دید. بدبینی -که موضوع اصلی فیلم است- با یک «تسبیح» حل نمی‌شود. فیلم با سیگار کشیدن بهداد در مطب دکتر شروع می‌شود و همزمان با تدخین او صدای دعوا و مشاجره ملت در خیابان را هم می‌شنویم. این دعوا و مشاجره وصل می‌شود به حمله آقای طلبکار به منزل آقای بدهکار داستان (پیروزفر) که مأمنی است برای توجیه بدبینی. این احتیاج باعث می‌شود که خانم آقای بدهکار که از قضا مُطَلقه آقای مرگ‌آگاه است به او رو بزند. روایت تلخ جدایی این دو، تشدید بدبینی است. آقای مرگ‌آگاه درمی‌یابد چند صباحی دیگر زنده نیست و اینجا بدبینی فوران می‌کند. فرزند آقای مرگ‌آگاه یواشکی سیگار می‌کشد و تعیین تکلیف خانم صیغه‌ای هم که ادعا می‌کند باردار است تزاید بدبینی است. بیمارانی که در درمانگاه می‌میرند یا برای شرابخواری مزاجشان بهم ریخته بدبینی را دامن می‌زند. با این همه کارگردان نمی‌خواهد به بدبینی اصالت دهد و می‌کوشد راهی برای حل این عوامل بدبینی پیدا کند؛ اما چگونه؟ با چندتا دیالوگ درباره اینکه مرگ حق است، با بغل کردن پدر و پسر در بزرگراه، تامین خانم صیغه‌ای، و از همه مهم‌تر گردن گرفتن جرم آقای بدهکار محکوم به اعدام از سوی بهداد. این‌ها معنای آن تسبیحی است که در پایان فیلم می‌بینیم. افزون بر این، اگر مشکلات به این آسانی حل می‌شوند، پس دیگر چه نیازی است به زندگی در جایی دیگر، «بهشت ارم» همین جا است. در همین «جا» اختلاف نسل‌ها با یک بغل کردن حل می‌شود، زن صیغه‌ای شاهزاده می‌شود و مجرم بدهکار نزدیک به مرگ، نجات می‌یابد؛ پس پیدا کنید سرطانی‌ها و نزدیک به موت‌ها را که پیش‌مرگ «زندگی» باشند. منوچهر هادی در سینما «حرف» زده و این یعنی هنوز کار دارد تا سوار بر سینما شود. سینما نه کتاب اخلاق است و معادشناسی و نه حتی داستان و حرف؛ سینما «راز»ی است که باید در یک پیرنگ داستانی «افشا» شود نه آنکه «گفته» شود.


برچسب‌ها:
زندگی جای دیگری است, منوچهر هادی, حامد بهداد, یکتا ناصر, نقد
+ تــاریـخ سه شنبه شانزدهم اردیبهشت 1393 ساعـت 22:3 به قـلـم گم |

روزنامه شرق، برای دوهزارمین شماره‌اش از هم‌پیالگی‌ها خواسته که برایش تبریکات و تحسینات بنویسند. صادق زیباکلام  هم گل‌واژه‌اش را با این جملات آغاز کرده است: « «شرق» قطعا «لوموند»، «گاردين» يا «واشنگتن پست» نيست و صدالبته که قرار هم نيست باشد. هروقت، از نظر رشد و توسعه سياسي جامعه ما هم به پاي آن جوامع رسيد، «شرق» هم علي القاعده مي شود «گاردين».»

نمی‌دانم نام این را چه باید گذاشت که در هزاره سوم و دوهزار و اندی‌ام میلادی این قَدَر آدم بتواند تقی‌زاده -و بلکه تقی‌زاده‌تر- باشد؟ تا کجای این قوم ژن تقی‌زاده شدن را فرو کرده‌اند؟ باز صد رحمت و غفران نثار تقی‌زاده که در آن عصر حیرت و ایران ترس‌خورده قرن نوزدهمی گیج و منگ شده بود و «خود»ش را برای «دیگری» از یاد برده بود. آقای زیباکلام اما اکنون که دنیا هم از دنیای آمال این خرده منورالفکر قجری عبور کرده است و «ترقی» دیگر نه یک «خط» که یک «هویت» دانسته می‌شود، در اولوسیونیسم گندیده‌اش دست و پا می‌زند و شکرلله می‌گوید. برای او روزنامه‌هایمان هم باید غربی شوند و اینکه نیستند باید به «فرهنگ»ی ایراد گرفت که از غربی‌شدن روزنامه‌ها جلوگیری می‌کند. و جالب آنجاست که آقای زیباکلام با نظر به «کیهان» و «وطن امروز» نمی‌گوید که ما تا غربی شدن فاصله داریم، بلکه «شرق» را هم با بت تراشیده «غرب» خود هم‌طراز نمی‌داند. و صدالبته که زیباکلام، تنها، دُمی است که از دامن انتلکتوآلیسم ایران بیرون زده و مانند پیرزن‌های هرجایی جیغ و داد می‌کند؛ وگرنه همه این کاسه‌لیس‌های عمو وبر و دایی پوپر، فضاحتی و ایضا جهالتی کمتر از زیباکلام ندارند الا اندکی زبان سربه‌توتر و باد خویشتن‌دارتر.


برچسب‌ها:
روزنامه شرق, زیباکلام
+ تــاریـخ سه شنبه نهم اردیبهشت 1393 ساعـت 14:42 به قـلـم گم |

ادامه مطلب
+ تــاریـخ پنجشنبه چهارم اردیبهشت 1393 ساعـت 15:37 به قـلـم گم

ادامه مطلب
+ تــاریـخ چهارشنبه سوم اردیبهشت 1393 ساعـت 18:18 به قـلـم گم

ادامه مطلب
+ تــاریـخ شنبه سی ام فروردین 1393 ساعـت 18:7 به قـلـم گم
 


ادامه مطلب
+ تــاریـخ شنبه سی ام فروردین 1393 ساعـت 17:42 به قـلـم گم

ایسنا با دو تن از توزیع‌کنندگان بین‌المللی آثار سینمایی ایران گفتگو کرده است: محمد اطیابی و کتایون شهابی. این جمله‌ها بخشی از حرف‌هایی است که این دو محترم در این گفتگو زده‌اند: «جدا از چند فیلم شاخص مانند «عصبانی نیستم»، «قصه‌ها»، «خانه پدری»، غالب فیلم‌ها توقع ما را از سازندگانشان برآورده نکردند.» این جمله‌ها را بگذارید کنار این جمله‌ها که بخش‌ دیگری از محتوای همین گفتگو را تشکیل داده است: «با قطعیت اعلام می‌کنم که سینمای ایران بیش از هر پدیده سیاسی، اجتماعی و فرهنگی توانسته تصویری پاک و منزه از ایرانی و فرهنگ و هنر این کشور ارائه دهد.» اصلا اهمیتی ندارد که چرا این آقا و خانم که گنده‌ی توزیع فیلم ایرانی در دنیا هستند و از این بازار به آن بازار حمل حطب می‌کنند نامی از «چ» و «شیار143» نیاوردند و ما را از این تفقد خودشان مسرور نکردند اما علامت سوال بزرگی که دارد جلوی چشم‌هایم راه می‌رود این است که با اقامه کدام برهان و اشاره به کدام عرفانی، باید «عصبانی نیستم» و«قصه‌ها» و «خانه پدری» را جزو فیلم‌هایی به شمار بیاوریم که «تصویری پاک و منزه از ایرانی و فرهنگ و هنر این کشور» ارائه می‌دهند.؟!


برچسب‌ها:
قصه‌ها, عصبانی نیستم, خانه پدری
+ تــاریـخ یکشنبه بیست و چهارم فروردین 1393 ساعـت 14:54 به قـلـم گم |